Do dna!

Nieposkromiony deszcz wciąż się dobija

Bije w moje szyby

Straszy mnie

Nóż do szyi, nóż do ręki

Upadam, krzyczę i wołam

Ból istnienia przelany do mojej szklanki

Dzisiaj piję twoje zdrowie

A Ty wciąż tu jesteś
Czekasz i wzywasz
Nieustannie

Pustka

Ukoić Twój ból.
Zatopić
Zakopać
Rozkochać
Byleby żyć odrobiną tych odbić w pustych szybach.
Wykrwawię się powoli, tak by nikt nie zdołał tamować drogocennych strumieni.
Szczęście w nich błyska, a ja biegnę ku niemu
I krwawię
krwawię
krwawię
wciąż.